و به اسناد از محمد بن صدقه، از یونس، از مفضّل بر ما سلام او باد که گفت: صادق (عزّ عِزّه) فرمود: «هر که بندگیِ آن کند که نمی‌بیند، همانا مجهولی را پرستیده است؛ و هر که بندگیِ آن کند که می‌بیند، بی‌تردید محدودی را پرستش نموده؛ و هر که گوید او مشهود و موردِ مشاهده نیست، همانا امر را به غایبی حوالت داده است؛ و هر که گوید دیدگان او را مشاهده می‌کنند، همانا مانندی برای او دیده است؛ و هر که "معنا" و "اسم" را با هم بپرستد، شرک ورزیده؛ و هر که او را بدان‌چه در اندیشه‌اش درآمده توصیف کند، همانا خویشتن را وصف نموده است؛ و هر که گوید او از خلقِ خویش در حجاب و پرده است، جز این نیست که دیگری را اراده کرده؛ و هر که گوید او بر خلق آشکار است و او را می‌بینند، همانا او را تعیّن بخشیده است؛ اما هر که او را از جهتِ ظهورِ معجزات بازشناسد و آنچه را به چشمِ سر دیده نفی کند و آنچه را به حقیقتِ علم دانسته استوار دارد، پس ایشانند یارانِ راستینِ امیرالمؤمنین عز عزه.

خدای تعالی فرمود: «پس به هر سو رو گردانید، همان‌جا وجهِ خداست»؛ که این اشارتی است به یک "موجود" است و فرمود: «همانا پروردگار تو در کمین‌گاه است»؛ که اشارتی است به یک "معلوم" پس این مقامات و امثالِ آن، اشاراتی است برای "عارف"، نه برای جاهل؛ و همانا عارفِ بهالله از آن روی "مؤمن" نامیده شد که خدا را در تمامیِ موطن‌ها بازشناخت، پس سزاوار گشت نامِ ایمان را.