« بیانی در صورتِ نورانیِ مَرئی »
از مفضّل که از او سلام باد از جابر از او سلام باد که گفت: از ابوجعفر(عزّ عِزّه) درباره‌ی تفسیرِ «سختِ دشوار» پرسش شد؛ پس فرمود: «سخت»، همانا اقرار کردن به «صورتِ مَرئی» است و «دشوار»، گردن نهادن به بندگی برای آن است؛ و هر دویِ این‌ها رازی پوشیده‌اند ؛ پس هر که آن را دریابد و فاش سازد، بی‌تردید پرده از رازِ خداوند دریده است.
و به اسناد از کرخی، از اسماعیل بن علی، از محمد بن صدقه، از محمد بن سنان علیه السلام، از مفضّل(بر ما سلام او باد) که گفت: صادق(عزّ عِزّه) فرمود: هر کس «معنا» را از جهتِ «اسم» بشناسد، همانا بیش از آنچه دانسته، نادان مانده است؛ و هر که معنا و اسم را با هم بپرستد، بی‌تردید شرک ورزیده؛ و هر که گوید او دیده نمی‌شود، پس حقیقت را به نیستی احاله داده است؛ و هر که گوید او در میانِ خلقِ خویش است، همانا او را نیازمند به مکان گردانیده؛ و هر که گوید او بیرون از خلق است، پس هستیِ او را نفی کرده است؛ اما آنان که او را به نشانه‌هایش شناخته‌اند و از آنجا که علامات آشکار شده بدو اشاره کرده‌اند و به آنچه از معجزاتش مشاهده نموده‌اند ایمان آورده‌اند، پس ایشانند یارانِ راستینِ امیرالمؤمنین عز عزه.