همان ازلِ قدیم است. که خداوند نام و صورت و اسما و صفات خویش را به او بخشیده است؛ و بی‌تردید نام‌ها و صفات و اوصاف بر «ولی» واقع می‌شوند، چرا که خداوند والاتر از آن است که نامی یا صفتی یا نعت و اوصافی بر او واقع گردد.

ابن سنان علیه السلام گفت: مولای ما باقر(عزّ عِزّه) فرمود: «همانا در پسِ من، غیری جز من هست، و شناختِ آن غیر بر شما بایسته نیست.» و مقصودِ او، آن حقیقتِ پوشیده در حجاب بود.

گفتیم: پس برای چه معنایی «ناسوت» را بپا داشت؟ فرمود: به‌سببِ وجودِ کالبدهای(ابدان) شما؛ پس آنگاه که علم و قدرت از او پدیدار گشت و ناتوانیِ آفریدگان در برابرِ آن عیان شد، دریافتند که آن «صورت» را «معنایی» است، و آن جنبه‌ی بشری که آشکار نمود، خود حقیقتی نداشت؛ بلکه حقیقت در مقامِ ربوبیت برای پدیدار ساختنِ قدرت است، نه در جنبه‌ی بشری برای نمایاندنِ ناتوانی؛ و همانا خداوند در هر چه بخواهد و هر گونه که اراده کند، از بزرگ و کوچکِ خلق، ظاهر می‌شود و معرفتِ خویش را در مقامِ ناسوتی به شما الهام فرمود تا به شک نیفتید و گمراه نگردید.

سپس فرمود: همانا «معنا» همان ازلِ قدیم است و «غایت» همان حجابی است که بدان پوشیده می‌شود؛ و او غایتِ این خلق و صاحبِ ندای آشکار و دعوتِ هویداست، آنجا که به سویِ الله فرا خواند و نطق و قدرت و توحید از او ظاهر گشت. آیا ندانسته‌ای که