و همانا شیعیان ما به میزانِ درایت (فهم) به ما و شناخت‌شان درباره‌ی ما شناخته می‌شوند؛ پس هلاکت و نابودی باد بر آن که روایت کند آنچه را که درنمی‌یابد، یا بدانچه در توانش نیست که به وقتِ نیاز در آن تصرّف کند، اعتقاد ورزد؛ و آنچه را که نه در عقل متصوّر است و نه در مغزِ جان (لبّ) صحیح نماید؛ و این همان ایمانِ زبانی و فکر و پندارِ حواس است، که حجّت بر صاحبش خواهد بود. و این بدان سبب است که قرآن بر این معنا نازل گشته که:«به تو می‌گویم و تو بشنو ودریاب ای همسایه» ای مفضل، زمانی بر مردم فرا خواهد رسید که نادان در آن ایمن است و آن که نامش غریب و گمنام است در هراس؛ همان که قدر و منزلتش نزد مردمان کاستی یافته، و اقرارکنندگان بر او رشک می‌برند و مخالفان نفرینش می‌کنند، و آن زمان يا شخص به ما نزدیک و نزد ما پاسخگوست. ای مفضل، رازِ سرورِ تو دقیق و پوشیده و مبهم است؛ بدان که ذات برتر و والاتر از آن است که در بندِ نام‌ها و صفت‌ها درآید؛ غیبی است دست ‌نایافتنی منع شده که هیچ باطنی از او پوشیده نیست؛ در نهانِ درون‌‌ها پنهان می‌گردد؛ نکته‌ی دقیق است که هیچ‌چیز عظیم‌تر از او نیست؛ به افعالش وصف شده و