سپس او را از اول به آخر پیوند داد، آن‌سان که حرفِ «یاء» که همان (شخص باب) است بازمی‌گردد و منعطف می‌شود، و «الف» که سرآغازِ حروف است بدو واصل می‌گردد.مقداد و چون او را شایسته‌یِ این مقام گردانید، ندایش داد؛ پس هرگاه نیایش‌گر بخواهد دعا کند، همچون این سخن که: «یا الله، یا رحمن، یا رحیم»، با «یاء» آغاز می‌کند و به «اسم» پایان می‌برد، اما در حقیقت «معنا» را می‌خواند و با او راز و نیاز (مناجاة) می‌کند؛ پس «یاء» دربرگیرنده و منعطف است و «الف» آغازِ آن، و این هر دو بر آن دو اسم و معنا اشتمال دارند. پس «باب» به هر چیزی داناست، بدان‌چه سرورش از دانشِ ملکوت و شکوهِ جبروت بدو فیض می‌رساند مفضل گفت: ای سرور، حق با آنچه بر من فرمودی، با روشنی و یقینی تمام برایم آشکار گشت؛ پس مرا به باقیِ حروفی که خداوندِ واحد آفریده و بابِ او همان مقامِ وحدانیت نیز آفرید، آگاه فرما.