پس ای مفضل، مولایت مایه‌یِ حروف (مادة الحروف) را از «یاء» قرار داد؛ همان که کالبدِ «باب» (شخص الباب) یعنی «سَلسَل» است. و پروردگارت بر حروف تجلی کرد و آن‌ها را ندا داد؛ پس نخستین کسی که اجابت کرد «یاء» بود و گفت: «لبیک، لبیک ای آن‌که جمیعِ صفات به او منتهی گردد و ای غایتِ هر آن‌چه غایات بر آن واقع شود؛ خویشتن را خُرد و جایگاهم را ناچیز دیدم؛ پس تو را سپاس، بدان‌سان که او واحد است، به قدرِ توانِ پیشینیان و غایتِ نیتِ درون پسینیان». پس مولایش او را ندا داد: «به عزت و جلالم سوگند، تو را بابی (باباً) برای یگانگیِ دانشِ خویش قرار دهم، و برای تو در میانِ پسینیان مرتبه‌ای نهم، چنان‌که تو را در میانِ پیشینیان مرتبه‌ای است».