و همانا اسم او در سوره‌ی حشر بر این مطلب تصریح کرده است، آن‌جا که می‌گوید: {و پنداشتند که دژهایشان آنان را در برابرِ خدا باز می‌دارد، پس خدا از آن‌جا که گمان نمی‌بردند به سراغشان آمد}؛ در حالی که در آن هنگام، کسی جز سرورِ تو «عین» یعنی امیرالمؤمنین علی که عزتش والاست به سویِ آنان نیامد. ای مفضل، هر که جایگاه‌های صفت را شناخت، به قرارگاهِ معرفت راه یافت. پس جایگاه‌های صفت، همان قدرتی است که از آن صورتِ ظاهری که قابل دیدن است، پدیدار گشته، و قرارگاهِ معرفت، اقرار کردن به مقامِ معنویت برای آن صورت است. ای مفضل، آیا آن اشاره را در سخنِ خدای تعالی نشنیده‌ای که: {خدا نورِ آسمان‌ها و زمین است؛ مَثَلِ نورِ او چون چراغ‌دان است که در آن چراغ است، آن چراغ در شیشه است، آن شیشه گویی اختری درخشان است که از درختی خجسته، زیتونی که نه شرقی است و نه غربی، افروخته می‌شود؛ روغنش چنان است که گویی بی‌آنکه آتشی بدان رسد، پرتو می‌دهد؛ نوری است بر فرازِ نوری؛ خدا هر که را بخواهد به نورِ خویش راه می‌نماید، و خدا برایِ مردم مَثَل‌ها می‌زند و خدا به هر چیزی داناست}. و من این آیه را برای تو تفسیر می‌کنم ای مفضل؛