می‌خواهند میانِ خدا و فرستادگانش جدایی افکنند} و نیز: {و آنچه را که خدا به پیوستنِ آن فرمان داده، می‌گسلند}؟ و همانا نهی شده است که میانِ او و آفریدگارش واسطه‌ای قرار داده شود در نسخه‌ای: بدرستیکه باشد؛ چرا که او سرآغازِ أسامی است. و از همین روی فرمود: "من و علی بسانِ این دو هستیم"، که این اشارتی است برای عارفان؛ پس هر که آن اشارت را شناخت، از عبارت بی‌نیاز گشت؛ و هر که جایگاه‌های صفت را بازشناخت، به قرارگاهِ معرفت راه یافت. آیا نشنیدی که چگونه اسم، آشکارا و بی‌پرده نه به کنایت و اشارت به مولای خویش دلالت می‌کند، آن‌جا که می‌گوید: «کجاست زداینده‌ی اندوهِ من؟ کجاست گشاینده‌ی سختیِ من؟ کجاست پرداخت کننده‌ی وامِ من؟ کجاست وفا کننده‌ی پیمانِ من؟». سپس از نامِ ظاهریِ او در میانِ خلق در نسخه‌ای: میانِ مردمان پرده برمی‌گیرد و می‌گوید: «علی کجاست؟». پس این اشارتِ اوست به سویِ مولا و غایت و معنایِ خویش (در نسخه‌ای نیامده است).