ناگهان دیدم سرِ معاویة بن ابی‌سفیان است. گفتم: سرِ آن ملعون است، و به حقِ تو ای سرورم که بر او چیره شدی و به او مجالِ جنگیدن ندادی.

پس فرمود: «(تا هر که هلاک می‌شود از رویِ دلیلی روشن هلاک گردد، و هر که حیات می‌یابد از رویِ دلیلی روشن حیات یابد)¹، ای صعصعه، به خدا ایمان بیاور، که همانا ما تو را از دوستانِ (اولیایِ) خود قرار دادیم و تو را عارفِ به خود (شناسایِ مقامِ خویش) ساختیم.» پس گفتم: به خداوند مؤمنم و در شناختِ تو شکی ندارم، پس از تو درخواستِ گذشت و بخشش (اقاله) دارم.

پس سرورم علی فرمود: (امروز خداوند شما را می‌آمرزد و او مهربان‌ترینِ مهربانان است)²