جابر گفت: و مسافتِ کوتاهی پیمودیم که ناگهان دیدیم در کُنّاس هستیم، گفتم: «ای سرورم، ما در کناس هستیم!»

فرمود: «آری.» سپس فرمود: «ای جابر، آنان تقاضایِ نزدیکیِ به من را داشتند، پس بدین‌گونه پاسخشان دادم.»

گفتم: «از اینجا تا آنجا چقدر راه است؟» فرمود: «دو سال و سه ماه.» پس گفتم: «الله اکبر.» فرمود: «ای جابر، همانا من تمامِ دنیا را در هر شب و روز می‌گردم، و من در هر مکانی هستم، هیچ مکانی از امامِ تو خالی نیست، (گواهی بر هر نفسی هستم، همانا خداوند در حسابرسی سریع است)¹