پس گفتم: «ای آقایِ من، پس [چرا] در پیشگاه شما همهمه کرد و پناه آورد؟»
پس فرمود: او در اینجا فرزندانی دارد، از من اجازه خواست تا به سوی آن‌ها بازگردد و مقداری خوراک برایش مجاز کنم، و همانا او را به سوی گاو و گوسفندی از دشمنانت روانه ساختم و آن را برایش مباح گردانیدم. ای جابر، گوشتِ شیعیانِ من بر درندگان و گزندگان حرام است. ای جابر، اگر مردم مرا آن‌گونه که سزاوارِ شناختِ من است می‌شناختند و حقوقِ شیعیانِ مرا می‌دانستند، قطعاً خاکِ زیرِ پایِ آنان را برای شفایِ خویش برمی‌گرفتند.1 جابر گفت: سپس بازگشتیم.
الهوامش
1و این سخن، حدیثِ رسول خدا (که عزتش والاست) خطاب به سرورمان امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- را برای ما روشن می‌سازد: «هرآینه درباره تو سخنی می‌گفتم که بر هیچ گروهی از مردم نگذری مگر آنکه خاکِ زیرِ پایت را برگیرند تا با آن شفا جویند.» پس این در حقیقت درباره مؤمنان واقع می‌شود، چرا که کلامِ آنان به وجوهِ بی‌نهایتی تفسیر می‌شود، و همانا سرورمان باقر -عَزَّ عَزُّهُ- فرموده است: «هر آنچه درباره ما گفته شده، پس آن در حقِ شیعیانِ ماست.»