پس اگر یکی با دیگری در این باب که این امر خلافت را در علی قرار دهد مخالفت ورزد، و سپس هر دو سخنِ آن مخالف را بپذیرند، شما در راه آن، بیش از جهادِ نخستین‌تان با اهل شام پیکار کنید، در حالی که در آن کار بر بصیرت و آگاهی و یقین بودید.
پس گفتند: چنین است، ولکن سوگند به خدا ای امیر مؤمنان... پس ایشان را فرمود: ای گروه مردمان، کدام‌یک عظیم‌تر است؟ پیمانِ شما با اهل شام و مخالفت‌تان با آنان، یا مخالفت‌تان با امیر مؤمنان و پیمانی که با او بستید که بیعتش را نشکنید و از فرمانش سر نپیچید و از یاری‌اش بازننشینید، و اگر او شما را به هر راه و روشی بَرَد، شما آن را برای خدا بپیمایید؟
پس گفتند: آنچه یاد کردی، تماماً بر ذمّه‌ی ماست و آن را ضایع نساخته‌ایم؛ پس هرگاه وجه این امر برای ما درست و آشکار گردد، همانا تو را کفایت است و ما نیز کفایت شده‌ایم، و اگر برای دیگری باشد، تو روانه می‌شوی و ما نیز روانه می‌شویم.
فرمود: اگر چنین باشد، همانا با سخن من مخالفت ورزیده‌اید و آنچه شما را از آن خبر دادم، بر شما آشکار گشته است و حاشا لله که از پیکار با آن کس که با او در جهادم روی برتابم؛ و همانا من در کارزار با هر که با من مخالفت ورزد جدّیت می‌ورزم ، سپس دگرباره به پیکار با شما بازمی‌گردم، چرا که خداوند بدان فرمان داده و فرموده است: «با کسانی از کافران که به شما نزدیک‌ترند پیکار کنید». و رسول خدا -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: «هر که با امامِ خویش مخالفت کند، کافر است.»