« حسين -عَزَّ عَزُّهُ- و غيبت او در كربلا »

و در آن، مولای ما امیرِ مؤمنان -عَزَّ عَزُّهُ- به عمّار بن یاسر می‌نمایاند که قتلگاهِ حسین و غیبتِ او در کربلا چگونه خواهد بود، آن را شیخِ موردِ اعتماد ، ابوالحسین محمّد بن علی جلّی -قَدَّسَ اللَّهُ رُوحَهُ- روایت کرده و گفته است: شیخِ من، ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی که خداوندِ بلندمرتبه مقامش را شرافت بخشد مرا حدیث گفت که: جعفر بن محمّد بن مالک کوفی، از محمّد بن یزید، از عمر بن همدانی، از مخوّل بن ابراهیم، از جعفر بن محمّد قصیر، از یونس بن ظبیان، از عمّار بن یاسر مرا حدیث کرد که گفت: در آن هنگام که با امیرِ مؤمنان -عَزَّ عَزُّهُ- به سوی صفّین رهسپار بودیم، و او ما را از راهِ کرانه‌ها برده بود، پس چون به سرزمینِ کربلا رسیدیم، در آنجا توقّف نمود.

و سپس فرمود: ای عمّار، آیا این جایگاه را می‌شناسی؟ پس گفتم: نه به خدا سوگند، ای مولایِ من؛ ولیکن شنیده‌ام که آن را سرزمینِ چشمه‌ها می‌نامند. پس فرمود: به‌راستی که آن، سرزمینِ چشمه‌هاست، امّا تو کدام چشمه‌ها را اراده می‌کنی؟ پس گفتم: چشمه‌های خرما را، پس فرمود: بر چشمه‌ها صفتی غیر از آن افزودند؛ به خدا سوگند که آن، [همان] چشمه‌ها است. سپس فرمود: آیا می‌دانی در کدام جایگاه از آن ایستاده‌ای؟ پس گفتم: هرگز، ای مولای من! پس فرمود: ای عمّار، در آن تأمّل کن که تو آن را می‌شناسی. پس با درنگ نگریستم، و ناگاه خود را ایستاده در جایگاهی یافتم که پیامبر -عَزَّ عَزُّهُ- در شبِ معراج از آنجا به آسمان عروج کرده بود.