آنگاه مولایمان امیر مؤمنان -عَزَّ عَزُّهُ- فرمود: پنداشتید که آنان یاد می‌کنند و پند می‌پذیرند؟ اگر یاد می‌کردند و پندپذیر بودند ، هرگز کشته نمی‌شدند و موردِ خطابِ این کلامِ خداوند عزّوجلّ قرار نمی‌گرفتند که: «آیا متذکّر (پندپذیر و یادآور) نمی‌باشند؟»؛ ولکن آنان یاد نمی‌کنند و پند نمی‌پذیرند! 

پس عرض کردیم: ای امیر مؤمنان، آیا پسرِ هند (معاویه) به فرمانروایی و مُلکی دست می‌یابد که فردا روز مایه حسرت او گردد؟ و آیا فرمان تنها از آنِ یگانه‌خداست؟ فرمود: آری! گفتیم: ای امیر مؤمنان، کشته شده‌ی زیرِ لوایِ تو را چه پاداشی است؟ فرمود: مقامِ رضا و بهشتِ رضوان . گفتیم: آیا همگان را چنین است؟ فرمود: هر آن کس که زیرِ پرچمِ من با برترین نیت و نیکوترین بصیرت کشته شود. عرض کردیم: آن فریادکننده که بود، و آن که از میانِ این قومِ آزمون ‌قرارگفته مورد خطاب قرار گرفت، کیست؟ فرمود: شاید چنین پنداشته‌اید که او پسرِ هند است؟ گفتیم: گمانِ ما چنین بود! فرمود: به خدا سوگند که او نیست مگر شقیِّ این امت، یا همان خلقِ واژگون (منکوس) و گمراه‌کننده و فراخوانِ ایشان به سویِ آتش. گفتند: ای امیر مؤمنان او کیست؟