و همانا ابر تو را بر دوش کشید و بادها برای تو به حرکت درآمدند؛ و به تو فصل‌الخطاب و فرمانروایی بر آفریدگان، تقدیر و مرگ‌ها و داوری‌ها عطا گشت. و حکمِ ناسخ و منسوخ و تأویل و تنزیل در عهدِ آدم و صُحف و کتب، به سوی تو باز می‌گشت

و من به حالِ این مردمان و آنچه در سر دارند نیک آگاهم؛ پس سوگند به خدای ای امیر مؤمنان، اگر زمین را برای آنان آسمان گردانی و آسمان را زمین، و ابرها را برایشان روان سازی و کوه‌ها را به جنبش درآوری، و همه‌ی اشیاء را مسخّرِ آنان کنی، و بهشت و دوزخ را حاضر آوری و کرسیِ داوری را برای روز قضاوت برپا داری، هرگز بر شمارِ عارفانِ تو از میان ایشان مردی افزوده نگردد و از آنان کسی کاسته نشود؛ چرا که پیمان و عهدِ تو بر این خلق، از فرمان‌برداران و سرکشانِ تکذیب‌کننده گرفته شده است. و اگر فرمانرواییِ هستی چندان که خدا خواهد نوری بدون ظلمت باقی می‌ماند و سپس آن ملک و فرمانروایی به صورت جوهر پدید می‌آمد، پیمانِ تو در آن ستانده بود؛ و اگر این فرمانروایی به هیئتِ آسمان‌ها و زمین‌ها درمی‌آمد، پیمانِ تو در آن ستانده بود؛ و اگر این مُلک به صورتِ گرمایِ سوزان [حار : یا به‌معنای سردرگمی] و تاریکی پدیدار می‌گشت، باز پیمانِ تو در آن ستانده بود.

و بر جای ماند این ملک و فرمانرواییِ آرزوشده و موردِ انتظار، و آن روزِ پرده‌برداری و زدودنِ تاریکیِ إبهام و حیرت و بازگشتِ سپیدی و کرّه‌یِ درخشان است؛ روزِ نمودار ساختنِ آنچه نهان بود و آشکار کردنِ آنچه پوشیده مانده، و آنگاه سعادتِ جاویدان برای اهلِ آن و سپس فرمانروایی در آن ملک چنان که بخواهی از آنِ توست.