پیامبران و فرستادگان برمی‌شمارند، همچون زنده کردنِ مردگان و بهبود بخشیدن به کورِ مادرزاد و پیس است، و آگاهی از آنچه می‌خورند و آنچه در خانه‌های خویش ذخیره می‌کنند، و اینکه از گِل، هیئتِ مرغی بسازند و در آن بدمند تا به اذنِ الله پرنده‌ای گردد. سوگند به خدا که این‌ها در کنارِ آنچه تو بر آن توانایی، بس ناچیز و اندک است.

همانا در عهدِ رسولِ خدا -عَزَّ عَزُّهُ- از تو همانندِ آنچه ذکر کردم از آنچه نوح و ابراهیم و موسی و داوود و سلیمان و عیسی ساخت؛ قدرتی بر این امور، از آن ستاره‌ای که بر سرایِ تو فرود آمد و همانندِ خورشید آنگاه که با زبانی عربی و آشکار بر تو سلام کرد و گفت: «و بر تو باد سلام ای نخست ، ای پسین (آخر)، ای پیدا (ظاهر)، ای پنهان (باطن)؛ ای آنکه تو به هر چیز دانایی!»  

و نیز ماه، آنگاه که آن را به دو نیم شکافتی، پس نیمی بر سمت راست تو و نیمی بر سمت چپ تو قرار گرفت. و از کوه‌ها آن زمان که با تو سخن گفتند، و از جنیان آنگاه که آنان را در چاه به فنا سپردی؛ و آنگاه که به آسمان عروج کردی در حالی که ابر تو را حمل می‌کرد، تا آنکه میان فرشتگان در برج‌های آسمان‌های هفت‌گانه در مَلأِ اَعلی حکم راندی؛ و همانا اصحاب کهف را زنده کردی و آنان با تو با سخن درآمدند؛ و پیشوای یهود را در چاه عقیق حیات بخشیدی، در حالی که از مرگ او چهارصد سال می‌گذشت؛ و پس از آن، مردی از احبار را که او را شموئیل می‌گفتند و صِدّیقی بزرگ بود، زنده ساختی؛ و آنان به مدینه وارد شدند و در کنار رسول خدا -عَزَّ عَزُّهُ- زیستند و سالیان دراز همراه تو زنده و روزی‌یافته ماندند.