«عید قربان»

از آن جمله است آنچه خداوند متعال در کتاب خویش یاد کرده، آنجا که فرموده است: (همانا ما به تو کوثر عطا کردیم، پس برای پروردگارت نماز گزار و قربانی کن، که بدخواه تو خود بی‌نسل و ابتر است). و نیز سخن خدای متعال درباره قربانی: (و شتران چاق را برای شما از شعائر خدا قرار دادیم که در آن‌ها برای شما خیر است؛ پس نام خدا را در حالی که برپا ایستاده‌اند بر آن‌ها ببرید، و چون به پهلو افتادند از آن‌ها بخورید و به تهیدستان بخورانید... نه گوشت‌های آن‌ها و نه خون‌هایشان هرگز به خدا نمی‌رسد، بلکه پرهیزگاریِ شماست که به او می‌رسد...).

پس اهل سنت عمری و ظاهریه‌ی شیعه، قربانی کردن و ذبایح و تقرب به خدای متعال را در ریختن خون‌ها و قربانی کردن حیوانات به کار بسته‌اند.

«و آن نزد اهل باطن چنین است که «شخصِ عیدِ قربان»، همان قائم -عَزَّ عَزُّهُ- است؛ و حقیقتِ آن ظهور او با شمشیر و ریختنِ خونِ هر ضد، معاند و مخالفی است، و تقرب به خدای متعال در این روز با ریختن خون‌های دشمنان حق صورت می‌پذیرد. و خداوند بر روی زمین هیچ ضد و معاندی را باقی نمی‌گذارد مگر آنکه هلاک شود.