و از گفتار «ابن خلّادِ ملعون» که به بهتان و دروغِ پست آمیخته است؛

و از «اسحاق احمر» صاحبِ رسوایی‌ها، از گفتار او بیزاریم، بیزاریم!

و از هر که با توحید مخالفت کرد، در هر مذهب و هر فنی که باشد.

مدحِ اساتید و سلسله‌ی مشایخ:

ستایش می‌کنم آن «شخصی از نُمَیر» (محمد بن نصیر) را که دلایلش برای عارفان آشکار گشته؛

همان که نصِّ صریح و خبرهای یقین در «دستور» بر مقام او دلالت دارد.

همان‌گونه که خداوند در قرآن (آیه المثانی) فرمود: «پس خارج کردیم هر که در آن بود، و نیافتیم جز یک خانه از مسلمین».

اوست همان «اسلام» که غریبانه آغاز شد و اکنون به همان حالِ نخستین بازگشته است.

این سخنان، نقلی است از پیران و سرورانِ پیشینِ ما؛

بر روشِ «حسین بن حمدان خصیبی» (ابوعبدالله) که به او اقتدا کردیم.

و هر که در پیِ او آمد از فرزندانِ فقیه و بی‌مانندی که پیوندهای شک را بریدند؛

و آنان که علومِ مستند را روایت کرده و برای ناقلان منتشر ساختند؛