« استغاثه به حقِ حروفِ الهی (بخش رمزی) »
ای مولای من! تو را سوگند می‌دهم:
به «الفِ» ذاتی: در ابدیتِ ازل.
به «باء» بهمنیِ سپید: و آن بازگشتِ درخشان (رجعت زهراء) در روزِ کشفِ حجاب، ای علیِ برین.
به «تاء» تمامِ نعمت: و ظهورِ بخشش و حکمت.
به «ثاء» ثباتِ توحید: در دل‌های عارفانت.
به «جیمِ» جلالت: در شکوهِ نورت و درخششِ طلوعت.
به «حاء» حاملانِ عرشِ عظیمت.
به «خاء» خلوت‌های دوستدارانت: آنگاه که با تو خلوت کنند و تو در آنان تجلی کنی.
به «دالِ» دولتِ درخشانت: و حجاب‌های پاک و صورتِ باقیِ مؤیدت.
به «ذال»: که با آن منکرانِ ربوبیتت را خوار کردی.
به «راء» ربوبیتِ کبرای تو: و آشکار کردنِ مقامِ «انزعی» (علی ع) و هیولای نخستین.