خداوندا! در این روز (مهرجان)، به فرمانِ خودت قیامت را برپا کن و ما را از حزبِ طاعتِ آن و پیروانِ ظاهری‌اش قرار ده، تا هر جبارِ شکّاکی نابود شود و هر فاسقی عذاب گردد و کافر بگوید: «ای کاش خاک بودم».

بار الها! خاضعانه و مشتاقانه، و به عنوان فقیری ذلیل، به تو متوسل می‌شوم که در این روز، جمعیت اولیائت را در شرق و غرب و شمال و جنوب، و در دشت و کوه و بر و بحر، بر «کلمه تقوا» متحد کنی؛ لغزش‌هایشان را ببخش و از بدی‌هایشان درگذر. ای آنکه حُکمش عدل است و علمش به قصاص پیشی گرفته است، از آنان درگذر. تویی بلندمرتبه‌ی برین، که از لمس و مباشرتِ آنچه مشرکان می‌پندارند، برتری.

ای همه ای ازل ای آنکه شکوهِ نورش، حجابی دیدنی است ای نهایتِ نهایات! ای علی، ای بزرگ! بار الها! جمعیت کافران را پراکنده و نابود ساز و آنان را به آتشِ مسخ و فسخ (دگرگونیِ رتبه‌ای) درافکن، آنچنان که وعده دادی.

خداوندا! بندِ اعراض (وابستگی‌های مادی) را در این آغازِ نخستین از پای ما بگشای و ما را به جوارِ قدس بازگردان تا به رحمتت پناه بریم و از مشاهده و رؤیت بهره‌مند شویم و از رنجِ حجاب و غیبت برهیم. مولای من! بزرگیِ تو در میان ما، تاجی است از معرفتت که بر سرِ ما نهادی؛ همان تجلی در «قالبِ آدمیت» که هر که از آن گمراه شد، هلاک گشت و هر که آن را شناخت، زندگی یافت.