پاک است آن غیب و آن حجابی که تو ظاهرش کردی تا بر تو دلالت کند و بندگان را به سوی تو فراخواند.

بار الها ای مولای من! از تو درخواست می‌کنم به حقِ آن حقیقتِ باستانی (معنویت قدیم) و آن ذاتِ عظیم و نام‌ها و حجاب‌ها و دلالت‌ها و کتاب‌ها؛ که پذیرشِ امرت را در ما افزون کنی و برای بر دوش کشیدنِ سِرّت به ما توان بخشی، تا هرگز در تو و در آنچه آشکار کرده‌ای شک نکنیم و به آنچه پنهان یا عیان ساخته‌ای، اقرار نماییم.

این است صفتِ کلیِ تو، و جمعیتِ احدیِ تو، و «ذاتِ اَنزعیه» تو؛ آن ذاتی که نه از تو جداست تا «جز تو» باشد، و نه تو از آن متمایز هستی تا «غیری» تصور شود.

ای علی ای عظیم مولای من امروز، روزی پارسی و عیدی بهمنی است که آن را برای اولیائت تشریع کردی و برای برگزیدگانت پرده از آن برداشتی، و در این روز «مهرگان» را برای دوستدارانت مباح ساختی تا با شناختِ ظاهر و حقیقتِ باطنش، به آمرزش تو دست یابند.

بار الها در این روز و در هر زمان، با مغفرت و آمرزش، رحمت و رضوان، و فضل و احسان و حقایقِ ایمان بر ما جود و بخشش کن. ما در حالی از تو می‌خواهیم که فقیرترین و محتاج‌ترینِ بندگانیم؛ چرا که ما تابِ بر دوش کشیدنِ سنگینیِ فرایضی که در این روز و دیگر روزها بر عهده‌مان نهاده‌ای نداریم، مگر با تأیید و استواریِ نیکوی تو.