علنی ساختی و باطنش را بزرگ گردانیدی، و هر آن کس را که با معرفتِ خویش بر او منت نهادی، برگزیدی تا در ظاهر و باطن مطیع و پذیرا باشد.

و این همان روزی است که در آن «نفسِ» خود و جایگاه قدسِ خویش را آشکار نمودی؛ پس اسلام بدان تحقق یافت و روزه‌داری در آن به افطار رسید؛ پس این روز، عیدی برای مؤمنان و رستگاری برای عارفان است. در این روز به پیوستن به یکدیگر و گردآمدن برای گفتگوی ایمانی فرمان دادی، چرا که روزِ آمادگی و زینت است؛ همان روزی که «اسمِ» خود را در آن با بیان و آرامش ظاهر ساختی؛ پس هر که آن را شناخت رستگار شد و هر که بدان نادان ماند، هلاک گشت.

بار الها، ای مولای من؛ اگر کسی در این روز خود را آماده ساخته، همانا «اسمِ» تو سازوبرگِ من، و صفات و معرفتِ تو زندگیِ من، و برگزیدگانِ تو مایه نجات من هستند. و تو ای مولای من، مرا بسنده‌ای؛ ای مولای من، از تو درخواست می‌کنم به حقِ «اسم»، «باب»، «أیتام»، «نقباء»، «نجباء»، «مختصین»، «مخلصین»، «ممتحنین» و تمامیِ اهلِ معرفتت از اولین و آخرین، که مرا و برادران مؤمنم را در این روز از ایمن‌یافتگان و رستگارانی قرار دهی که نه بیمی بر آنان است و نه اندوهگین می‌شوند؛ آنان که با معرفتِ خویش بر ایشان انعام فرمودی و آنان را به ستایشِ خود به کار گرفتی، پس رسولانت را تصدیق کردند و با یادِ تو انس گرفتند. و اینکه ما را در طاعت