«ولی» به فرمان «علی» ظاهر است؛ در آن روزی که روح و فرشتگان در صف ایستاده‌اند و سخن نمی‌گویند جز کسی که خداوند رحمان به او اذن داده باشد.

خوشا به حال کسی که تصدیق کرد و وای بر آنکه تکذیب نمود در آن روز که شما را فرامی‌خواند و شما با ستایشِ او، به سوی حمدِ نورِ انوار و قدرتِ جبار و صاحبِ اسرار لبیک می‌گویید.

اوست که به زبان فارسی گویاست و در جامه علوی ظاهر گشته؛ سبب‌سازِ سبب‌ها، دگرگون‌کننده‌ی دل‌ها و آمرزنده‌ی گناهان. آنگاه که بنده‌ی خدا (در مقامِ ابراهیمی یا محمدی) به دعا برخاست، بر او هجوم آوردند، دعایش را انکار کردند و با آتشِ خویش او را سوزاندند، اما آتش بر او سرد و سلامت گشت و خداوند آن را با نورش خاموش کرد.