و گواهی می‌دهم که این روز، روزی است که تو آن را بر دیگر روزها برتری دادی و نشانه‌هایت را در میان مردم با مهر، رحمت، بخشش، نعمت، فضل و هدایت آشکار کردی. این روزِ میثاق و فراخوانِ پیشی‌گرفتن به سوی شناختِ آفریدگارِ پادشاه و روزی‌رسان است. نورِ نوریان، شادیِ مؤمنان، غایتِ پرهیزگاران و عیدِ عارفان است؛ همانانی که ندا را شنیدند و صورتِ پروردگارِ برین و برهانِ کامل را شناختند.

منزهی تو ای برپادارنده‌ی نام‌ها و ای بزرگِ نعمت‌ها ای شنونده‌ی صداها و ای بخشنده‌ی پیروزی‌ها و شادمانی‌ها. ای پروردگارِ ارباب و ای اجابت‌کننده‌ی دعاها که میان گروه‌های پراکنده وحدت می‌بخشی و مردگان را زنده می‌کنی. تویی که با نام‌ها، صفت‌ها، صورت‌ها، هیبت‌ها، قدرت، معجزات، بیوت (خانه‌های وحی)، مقامات، زمان‌ها، نشانه‌های ذاتی و قبه‌های پارسی (تمدن‌های نوری ایران) ظاهر شدی.

تویی پروردگارِ آن «طوری» که با قدرت به پرواز درآمد، و آن «کتابی» که به زبان عربی سخن گفت، و سطرهایی که به زبان محمدی نوشته شد؛ و به صورتِ علوی، رحمتِ فاطری، برکتِ حسنی و آزمونِ حسینی تجلی یافتی.

تویی که با حروفِ اسرارآمیز ظاهر شدی: با «جیمِ جلالت»، «سینِ سنا»، «عینِ عیون»، «دالِ دلالت»، «حاء حیات»، «لامِ لقاء»، «خاء خیره»؛ و با آن جیمی که در نورِ یاری‌گرِ