و این روز را در میان مردمان، به منزله‌ی شخصِ «بابِ اسمِ خودت» قرار دادی؛ همان بابی که به واسطه‌ی خودت، بر تو دلالت می‌کند. پس خیرات را در این روز آشکار نمودی و برکات را در آن فراوان ساختی و آن را روزیِ هر آنکه آفریدی از جن و انس و چهارپایان و پرندگان و وحوش قرار دادی؛ و آغازِ آفرینشِ آنان را از این روز گردانیدی و آن را «نوروز» نامیدی.

خداوندا تو این روز را همچون شخصِ «بابِ اسمِ خود» قرار دادی که هدایتگر به سوی توست؛ بابی که دانش‌های جاریِ تو به سوی عارفانت، از آن استخراج می‌شود. و او را درک‌کننده‌ی انواعِ روزی‌هایی که از هر چیز بخشیدی قرار دادی.

پس عارفان، به اندازه‌ی آنچه از گنجینه‌های سودمندِ دانش تو آموختند، «نوروز» یافتند (نو شدند)؛ و بدین‌سان رستگارانِ عارف به پیروزی رسیدند و منکرانِ یاوه‌گو نومید گشتند.

بار الها! تا زمانی که ما را زنده نگاه داشته‌ای، ما را در آنجا که فرمانمان دادی پای سفره طاعت مفقود مدار، و در آنجا که ما را نهی کردی هرگز مشاهده مکن. و آنگاه که جانِ ما را ستاندی، خودت نگاهبان و مراقب بر ما باش.

ای مولای ما! از ما چنان خشنود شو که هرگز خشمی پس از آن نباشد، و ما را در رحمتِ کامل و فراگیر خود بپوشان. و رضا و رضوان، عفو و آمرزش، بخشش و