است آن ظاهری که به واسطه‌ی این صورت در غیبت و قِدم تجلی یافت. منزه است آن که پادشاهی‌اش ابدی است و او خود، حمد و اسمِ خویش است.

منزه است خدای بلندمرتبه و عظیمی که هرگونه بخواهد و در هر چه بخواهد تجلی می‌کند. برتر است از آنکه دیدگان بتوانند او را فراگیرند یا در غلظتِ اجسام پنهان شود. بزرگ است پروردگارِ پروردگاران، آن نخستینِ توانمند که از «چشمه‌ی خورشید» ظاهر گشت و در آن «آتشِ سهمگینِ» پذیرنده‌ی قربانی‌ها موجود است. معبودی نیست جز او که گوهرش صمدانی، ازلیتش سرمدانی، حجابش لاهوتی، مقامش جبروتی و صورتش «اَنزعی» است.

بار الها! از تو درخواست می‌کنم به حقِ حجابِ به هم پیوسته‌ات، و به حقِ حمدِ تو که از ضیاءِ نورِ ذاتت شکافته شده؛ آن که از تو طلوع کرده و در تو غروب می‌کند، و تو آغازِ او و سِرّ قدرتِ او و تبیین‌گرِ او برای آشکار کردنِ مشیت هستی. پس او هنگامِ آفرینشِ تو، به یگانگی ظاهر گشت. تویی که ابدیت را پدید آوردی، چرا که ابد از تو و در توست، بی هیچ جدایی و فاصله و وصلتی.

شکوهِ بلندمرتبه‌ات گرانمایه، و ازلیتِ استوارت والاست؛ ای پدیدآورنده‌ی جنبش‌ها از باب‌های قُدسِ یگانگی، ای نخستینِ نخستین‌ها و قدیمِ قدیم‌ها.