منزه است آن ازلیِ یکتای سرمدی، صاحبِ جلال و اکرام و عظمت و بهاء و لاهوت و والایی. او غایتِ هر غایت و پایانِ هر پایان است. آفریننده‌ی پدیده‌های نو، پدیدآورنده‌ی جنبش‌ها و صفت‌ها، پروردگارِ جایگاه‌های طلوع و حجاب‌های گردان، و خالقِ آسمان‌ها و گستراننده‌ی زمین‌ها.

خجسته باد آن که به واسطه‌ی خویش، در حالی که محتجب بود ظاهر گشت و بندگانش را آشکارا به سوی خود خواند. او قدیمِ زمان‌ها و روزگاران و ماه‌هاست. با حکمتِ خویش، بر غیبتِ خود از جایگاهی که بدان مشهود و مرئی بود راهنمایی کرد و برای همه‌ی بندگان آشکار گشت، به گونه‌ای که هر وارد و صادری او را ببیند، در حالی که او به تمامی درک نمی‌شود و به چشم مشاهده نمی‌گردد.

و خجسته باد خدایی که در زمان‌ها و روزگاران تجلی می‌کند؛ هم او که امروزِ ما را در روزگارانِ گذشته، برای اولیاء «عید» قرار داد. او این روز را برای خویش «سَلسَل» (سلمان) نامید و به عنوان «سلسبیل» برگزید، و او را امین گردانید و به نام «جبرئیل» برگزید.

پس والاتر گشت «اَنزعیّتِ» پروردگار (صفتِ حیدر کرار) و صورتِ یگانگی او و هیولایِ قدرتش؛ که آن، هیولایِ تمامِ هیولاها و اساسِ تمامِ جنبش‌هاست. والامقام