«دعای جامع نوروز» که برای روز چهارم نیسان و همچنین پانزدهم نیسان روایت شده است. این دعا دربردارنده عالی‌ترین مفاهیم توحیدی، مراتب لاهوتی و پیوند میان ظهورات انبیاء و حقیقتِ علوی است:

به نام خداوند بخشنده مهربان

منزه است آن ذاتِ ازلی و لاهوتی، پدیدآورنده‌ی ماده‌ی نخستین هیولی و صورت‌ها؛ و خجسته باد آن بلندمرتبه‌ی دانا، آغازگرِ آغازها، شکافنده‌ی جنبش‌ها و پدیدآورنده‌ی حمدِ خویش. او که هیولای قُدسِ خود را برساخت و «باب‌ها» را از یگانگی خویش آشکار کرد. یکتایی است بی‌پایان، و فردی است بی‌شمار که همتایی برای او و شبیهی از جنس او نیست.

او «حجاب‌های» خویش را در جایگاه‌های نورش پدید آورد و خود را به نام‌هایی نامید که معنایش از خودِ اوست. سپس حروف را آفرید و آغازِ آن‌ها را از خود قرار داد، و از نورِ ذاتش روشناییِ خیره‌کننده‌ای برآورد که تلالو آن در غیبت و قِدم (پیش از زمان) درخشیدن گرفت.