« آیینِ «آبِ نیسان» و شفابخشی آن »
«مؤمنان باید از آب نیسان (باران بهاری ماه نیسان) بردارند و آن را بر چهره و جامه‌های خود بپاشند. باید دل‌های خود را پاک گردانند و دینِ خویش را از بیگانگان پوشیده بدارند و سرّ این روز را برای نامحرمان و منکران فاش نکنند، چرا که توحید بر آنان حرام است.
بهتر آن است که این آب از آسمان باران مستقیم باشد، زیرا شکوهش برتر و شفایش عظیم‌تر است. این آب را برای تمام اوقات مقدس ذخیره کنید تا مقدار اندکی از آن را با «عبدالنور» بیامیزید و در زمان‌های معین بر جمعِ مؤمنان بپاشید.
هر کس بیمار باشد یا رنجی در بدن داشته باشد، شربتِ معطرِ خود را با این آب بیامیزد و بر خود بپاشد، که برای تب‌ها سودمند است. اگر آبِ بارانِ این ماه در دسترس نبود، از آبِ فرات استفاده کنید؛ و اگر نبود، از آبِ اردن (از جانبِ راستِ طور)؛ و اگر نبود، از آبِ زمزم؛ و اگر هیچ‌کدام نبود، از هر آبی که حاضر است بهره جویید و از خدا طلبِ سقایت کنید تا او از دستِ «سَلسَل» (سلمان)، شرابِ زلال و مُهرشده (رحیق مختوم) به شما بنوشاند و شما را به بهشت‌هایی ببرد که نهرها از زیر آن جاری است.»