آنکه از خویش برای خویش و به علمِ خویش ظاهر گشت، و خجسته است آن گوینده که فرمود: (فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمْ اَلشَّهْرَ فَلِيَصُمْهُ).

بار الها، ما فرمان تو را اطاعت کردیم و از رسولانت پیروی نمودیم، پس ما را در زمره‌ی شاهدین بنویس و ما را از گنجینه‌دارانِ دانشِ خویش و حافظانِ آن قرار ده. بار الها، همان‌گونه که ما را به فضلِ این روزِ شریف و عظیم رساندی در حالی که در دینمان سلامتیم و به توحیدت عارف، و نه فاش‌کننده‌ی سِرّیم و نه تباه‌کننده، و نه مورد خشم و نه از گمراهان؛ پس بار الها ما را به «عیدِ اکبر» و آن روزِ درخشان‌تر برسان؛ روزی که در آن، کسی که روزه‌اش به درازا کشیده افطار کند و گناهانش پاک گردد؛ روزی که در آن به مؤمنان اذنِ اعلان داده شود و تقیه و کتمان از آنان برداشته شود؛ تا دیگر خداوند در نهان پرستیده نشود و توحیدش به آشکارا فریاد گردد؛ که در آنجا ولایت و فرمانروایی تنها از آنِ خداوند، فرمانروای حق و آشکار است.

بار الها، من به حقِ «شخصِ» این روزِ خطیر و جلیل از تو می‌خواهم که بر «بابِ» رحمتت و تشریع‌کننده‌ی حکمتت، و بر «أیتامِ» او که چراغ‌های تاریکی‌ها و کلیدهای حکمت‌ها و هدایتگرانِ خلق در ازل هستند، درود فرستی. و اینکه ما را در این روز و هر روزی مانند آن، به برترین چیزی که ولیّ‌ای از اولیای عارف خود را بدان مخصوص داشتی، اختصاص دهی؛ از لغزشی که بخشیدی، دعایی که اجابت کردی، برکتی که