الْأَعْظَمَ وَشَخْصَهُ الْمُكْرَّمَ، فَإِذَا فَرَغْتُمْ مِنَ التَسْبِيحِ وَالتَقْدِيسِ فَرُشُوا الْمَاءَ عَلَى وُجُوهِكُمْ وَأَيْدِيكُمْ، وَإنْ كَانَ لَكُمْ أَخٌ مُتَوَجِّعٌ مُتَخَلِّفٌ عَنْكُمْ فَاسِقُوهُ مِنْهُ فَإِنَّهُ يُبْرِيهِ وَيَشْفِيهِ لِأَنَّ اللَّهَ تَعَالَى كَتَبَ عَلَى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ فِيهِ وَالْمَغْفِرَةَ، وَإِذَا نَظَرْتُمْ إلَى الشَمْسِ فِي هَذَا الْيَوْمِ فَتَوَسَّلُوا إلَى اللَّهِ تَعَالَى فِي هَذَا الدُّعَاءِ.
« ذکر پنجشنه بزرگ »
این عید از اعیاد نوروزی است و مصادف با پنج‌شنبه پانزدهم ماه نیسان می‌باشد. درباره اعمال و صدقات این روز، روایتی با اسناد صحیح به ابومحمد عبدالله بن محمد جنان جنبلانی رسیده است که گفت:
سرور و مولایم، یتیمِ دینِ خدا، محمد بن جُنْدُب برایم بازگو کرد و گفت: سرورم، بابِ هدایت و ایمان، نورِ اصبائوت، سید ابوشعیب محمد بن نصیر إلیه التسلیم به من فرمود:
«ای محمد بن جندب، همانا من بر تو واجبی را مقرر می‌کنم و آن را میان خود و تو به عنوان پیمان و عهدی قرار می‌دهم؛ از تو میثاق می‌گیرم که بر آن مداومت ورزی تا آن "روزِ معلوم" و "وقتِ مفهوم" فرا رسد.»
ابن جندب عرض کرد: «آن چیست ای مولای من؟»