را در آن آشکار نمودی و برکات را در آن فراوان ساختی و آن را روزیِ هر آنکه آفریدی از جن و انس و چهارپایان و پرندگان و وحوش قرار دادی؛ و آغازِ آفرینشِ آنان را از این روز گردانیدی و آن را «نوروز» نامیدی.
بار الها! تو این روز را همچون شخصِ «بابِ اسمِ خود» قرار دادی که هدایتگر به سوی توست؛ بابی که علومِ جاریِ تو به سوی اولیاء و عارفانت، از آن استخراج می‌شود. و او را درک‌کننده‌ی انواعِ روزی‌هایی که بخشیدی قرار دادی.
پس عارفان، به اندازه‌ی آنچه از گنجینه‌های سودمندِ دانش تو آموختند، «نوروز» یافتند ؛ و بدین‌سان رستگارانِ عارف به پیروزی رسیدند و منکرانِ یاوه‌گو نومید گشتند.
خداوندا! تا زمانی که ما را زنده نگاه داشته‌ای، ما را در آنجا که فرمانمان دادی پای سفره طاعت مفقود مدار، و در آنجا که ما را نهی کردی گاهِ معصیت هرگز مشاهده مکن. و آنگاه که جانِ ما را ستاندی، خودت نگاهبان و رقیب بر ما باش.
ای مولای ما! از ما چنان خشنود شو که هرگز خشمی پس از آن نباشد، و ما را در رحمتِ کامل و فراگیر خود بپوشان.
و رضا و رضوان، عفو و آمرزش، بخشش و احسان، و جود و کرم خود را هرگز و هرگز از ما و از کسانی که به ما پیوسته‌اند قطع مگردان؛ یا علیُّ یا عظیم