آنان همواره در حسرت و انتظارِ ظهورِ دوباره‌ی او بودند، روزها را می‌شمردند و زمان را می‌پاییدند و از پروردگارشان طلب ظهور می‌کردند، در حالی که او در میانشان و پیش چشمشان بود؛ تا آنکه در همان شبِ موعود، او به صورتی دیگر غیر از آن ظهور نخستین بر آنان متجلی گشت. آنان همان قدرتی را که پیش‌تر دیده بودند طلب کردند؛ پس او دگر بار بر آنان و لباس‌هایشان آب پاشید و از آن آب، «آسِ خسروانی» و «گل آذریون» رویید. آنان این گل‌ها را بر سرِ سرورانِ خویش مانند تاج دیدند؛ و از آن زمان، سنتِ استفاده از تاج‌های آس و آذریون در روز نوروز پایدار گشت.

آن نوری که در آن شب (نوروز) بر آنان ظاهر گشت، منشأ سنت آتش‌افروزی در شب نوروز شد. همچنین علت نام‌گذاری «آسِ خسروانی» آن است که این گیاه نمادی از شخصِ "خسرو" است. از همین روی، این روز «نوروز» نامیده شد که در زبان عربی به معنای «الیوم الجدید» (روز نو) است.

وَقَدْ قَالَ الْخَصِيبِيُّ نَزَّهَ اللَّهُ شَخْصَهُ فِي النُّورُوزِ النَّيْسَانِيِّ: