وَعَنْهُ رُضْوَانُ اَللهِ عَلَيْهِ بِإِسْنَادٍ لَهُ يَرْفَعُهُ إِلَى اَلْمَوْلَى -عَزَّ عَزُّهُ- فِيمَا رَوَى مِنْ أَكَالِيلِ اَلْآسِ وَالْآذَرْيُونَ وَالنُّورِ أَنَّهُ قَالَ: إِنَّ اَلْلَّهَ جَلَّ وَعَلَا جَعَلَ لِكُلِّ شَيْءٍ مَلِكًا، وَجَعْلَ مَلِكَ اَلْخُضْرَةِ اَلْآسَ وَأَخَذَ اَلْعَهْدَ مِنْ جَمِيعِهَا وَاسْتَوْدَعَهُ اَلْآسَ، فَكُلُّ شَيْءٍ مِنْ اَلْخُضْرَةِ يَحُولُ وَيَزُولُ وَيَحْدُثُ فِيهِ اَلْتَغَيُّرُ، وَالْآسُ يَبْقَى بِالْعَهْدِ اَلَّذِي هُوَ فِيهِ لَا يَحُولُ وَلَا يَتَغَيَّرُ عَنْ مَعْنَاهُ.
از حضرت خصیبی نضّر الله وجهه با اسنادی روایت شده که به «مولا» می‌رسد که فرمود:
«روزِ نوروز بر دیگر روزها برتری دارد، همان‌گونه که من بر تمامی آفریدگان برتری دارم. نوروز برای کسی که آن را بشناسد، "نور" است و "روزی" است که بندگان خدا را از خشم و عذاب الهی پناه می‌دهد.»
این روز، روزی است که در آن:
خداوند توبه آدم را پذیرفت.
ادریس را به جایگاهی والا برد.
نوح و همراهانش را از غرق‌شدن نجات داد.
اسماعیل را با ذبحی عظیم فدا داد (بهای جانش را داد).
یوسف را به یعقوب بازگرداند.