روزی است که پیامبر -عَزَّ عَزُّهُ- در غدیر خم برای امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- از اصحاب پیمان و بیعت گرفت؛ پس خوشا به حال آن که بر این ولایت استوار ماند و وای بر آن که آن را شکست.

روزی است که امیرالمؤمنین -عَزَّ عَزُّهُ- از جنیان در آن وادی، عهد و میثاق گرفت.

روزی است که علی عزعزه بر اهل نهروان پیروز شد و "ذوالثدیه" را کشت.

و روزی است که قائمِ ما سلام بر او باد ظاهر می‌شود، دجال را می‌کشد و او را در زباله‌دانِ کوفه به دار می‌کشد.

هیچ نوروزی نیست مگر آنکه ما در آن منتظر فرج و شادمانی هستیم؛ چرا که نوروز از روزهای ماست؛ پارسیان آن را حفظ کردند و شما آن را ضایع کردید.»

سپس فرمود: «آن مردمی که از ترس مرگ خارج شدند، هزاران نفر از بنی‌اسرائیل بودند. خداوند به پیامبرش، حزقیل بن عجوز -عَزَّ عَزُّهُ- ، فرمان داد تا در آرامگاه‌هایشان بر آنان آب بپاشد؛ پس آنان که سی هزار نفر بودند، زنده گشتند. از این رو، پاشیدن آب در روز نوروز به سنتی جاری و ماندگار بدل شد که سببِ باطنی آن را جز خداوند و راسخان در علم نمی‌دانند.»

تأخیر عذاب قوم ثمود به احترام نوروز