اما آن آتشی که «میم» در آن بود، آن گروهی را که کفر ورزیده و از بازگشت به سوی خدا سر باز زده بودند، به کام خود کشید و نابود کرد؛ همچنین شیاطینی را که از درون آن تندیس‌های زشت سخن می‌گفتند، سوزاند.

از آن زمان، خداوند جلّ اسمه این روز را برای همه مردم از عرب و عجم، مسلمان، یهود، نصاری و مجوس روزِ شادی، سرور، خوردن و نوشیدن قرار داد. بر این اساس:

افروختن آتش در شب نوروز: نمادی است از آن آتشی که «میم» -عَزَّ عَزُّهُ- در آن بود.

پاشیدن آب در نوروز: نمادی است از آن بارانِ رحمتی که در آن روز بر آنان بارید.

صورتک‌ها و تندیس‌ها : نمادی است از شیاطینی که با چهره‌های زشت پدیدار می‌شدند تا میم و سین (محمد و سلمان) را بترسانند.

سوزاندن عروسک‌ها با آتش: نمادی است از سوختن شیاطین و کافرانِ آن دوره در «قبه پارسی».