"گناه من در پیشگاه جهانیان، همان توحیدِ من است... که از غایتِ غایات و خداوندِ جود و بخشش برخاسته است. آن ازلِ «انزع» (اشاره به صفت امیرالمؤمنین) معبودِ من است..."

تا آنجا که در آن قصیده می‌گوید:

"محمد که ستایش است، برای ما غایت و مقصود است، به همراه دین و انواعِ سپاس‌گزاری‌ها. اوست نماز و فریضه و عبادت، و اوست روزه و فطر و هر آنچه بدان امید می‌رود، و اوست هر آنچه از مناسک و هر آنچه از عید."

و از «عالم» -عَزَّ عَزُّهُ- روایت شده است که فرمود: همان‌گونه که خداوند همواره «احد» است، اسمِ او نیز همواره «واحد» است، و چون اسمِ او همواره واحد است، بابِ او نیز همواره «وحدانیت» است.»

و از آنجا که سید محمد شخصِ عید فطر است، در آن روز طعام حلال گشت و روزه‌داری به افطار انجامید و به اخراجِ فطره در آن روز به صورت آشکار فرمان داده شد؛ و نیز فرمان به نماز روز عید، تکبیر با بلند کردن دست‌ها و قرائتِ آشکار در آن صادر گشت. پس این آیین به سنتی جاری تبدیل شد، چه در آینده و چه در گذشته، آن‌گونه که او صلوات الله عليه فرمان داد؛ همان‌طور که خداوند متعال در کتاب عزیز خویش فرموده است: (و آنچه را رسول برای شما آورد بگیرید و از آنچه شما را