خصیبی» قدس الله روحه در رساله و گفتار خویش این مطلب را روشن ساخته و در تبیینِ «سیاقِ ظهورات» چنین فرموده است:
«آدم غایب گشت و در صورتِ بآنوش ظاهر شد، پس "معنی" (شیث) او را برکند و خود در صورت او ظاهر گشت... تا آنجا که فرمود: آدم در صورت اسکندر ذوالقرنین ظاهر شد و "معنی" (دانیال نبی) او را برکند... سپس آدم در صورت اردشیر بابکان فارسی در "قبه فارسیه" ظاهر گشت که او نخستینِ پادشاهان ساسانی بود، و "معنی" (ذوالقرنین) او را برکند و در صورت او تجلی کرد. سپس آدم در صورت شاپور پسر اردشیر ظاهر شد و "معنی" (اردشیر) جای او را گرفت.»
سپس آدم در بیتِ عرب و در کالبد «لؤی بن غالب» (جد پیامبر) ظاهر شد؛ و او را از آن رو «لؤی» نامیدند که انوارِ الهی را از سرزمین پارس به سوی سرزمین حجاز پیچاند تا "معنی"، "اسم" و "باب" در آنجا ظاهر گردند. اما او مقاماتِ حکمت خویش را در ایران باقی گذارد تا در میان پادشاهانش جاری باشد؛ پس برای معنی، اسم و باب، مثال‌هایی در میان ایرانیان برپا کرد همچون شروین، خروین و خسرو، تا زمانِ خسرو پرویز بن انوشیروان؛ اما او تغییر یافت و سرکشی کرد و با سرورمان محمد عزعزه مخالفت ورزید، پس پادشاهیِ ایرانیان به سبب معصیت او منقرض گشت.