« ذکر روز نوروز و پیوند آن با حکمت پارسیان »
این روز، مطابق با چهارم نیسان در هر سال است و شکوهی بس عظیم دارد. نوروز نخستین روز از سال فارسی است، از ماهی که «اخرودین ماه» (فروردین ماه) نامیده می‌شود. این روز نزد خداوند متعال و نزد اولیای الهی -عَزَّ عَزُّهُ- م، روزی ستوده، بزرگ‌مرتبه و باارزش است و فضایل بی‌شماری درباره آن روایت شده است. ای سرور من، آنچه را در این باره شنیده و نقل کرده‌ام، با یاری و توفیق خداوند برایت بازگو می‌کنم.
بدان که پادشاهان ساسانی ایران این روز را به کار گرفته و بر تعظیم آن همت گماشتند؛ آنان در این روز از تاج‌های گل ساخته شده از گیاه «آس» و «آذریون» استفاده کرده و بر یکدیگر آب می‌پاشیدند، و از این رو آن را «نوروز» نامیدند. در این روز به یکدیگر پیشکش می‌دادند و با شاخه‌های آس، آذریون، برگ زیتون و هدایا به هم درود می‌فرستادند و آن را بزرگترین مایه برکت می‌دانستند.
حقیقت آن است که «مولا» در میان پادشاهان ایران ظاهر گشته و نام، باب و مراتب قدسیِ عالمِ کبیرِ نورانی خویش را در میان آنان آشکار ساخت. سرور ما «حضرت