به مقاماتِ راستینت و ابوابِ ناطق‌ات، و به حقِ ایتام، نقباء، نجباء، برگزیدگان، مخلصین و ممتحنین؛ و به حقِ مقربان، کروبیان، روحانیان، مقدسین، سیاحان، مستمعین و لاحقین؛ که خشنودی‌ات را به ما ببخشی و ما را شایسته‌ی دیدارت گردانی و به ما عطا کنی آنچه را که هیچ‌کس جز تو نمی‌تواند عطا کند.
از ما خشنود باش که ما را معبودی جز تو نیست؛ ای مولای ما، ای امیرِ نحل، ای علی، ای عظیم. تویی نورِ انوار و پروردگارِ حجاب‌ها و پرده‌ها؛ تویی نهایتِ حجاب‌ها و نازل‌کننده‌ی کتاب‌ها. با نورِ خویش در حضورِ شگفت‌انگیزی ظاهر گشتی و برای آفریدگانت در والاترین مقامات و کامل‌ترین صورت‌ها تجلی کردی و خود را «علیِ عظیمِ اعلی» نامیدی.
گواهی می‌دهم که تمامی حجاب‌ها و پرده‌های تو، پدید آمده از نورِ تو هستند؛ پس به حقِ نورت، نامت، نفست، حجابت و آن «باب» که برای اهلِ معرفتت گشودی، و به حقِ ایتام و نقباء و نجباء و خاصان و مخلصین و آزمون‌شدگانِ او (باب)؛ که در این روز که والایش داشتی و بزرگش شمردی و آن را «نوروزِ زلفیٰ» (نوروزِ تقرب) و روزِ رضا قرار دادی به من و برادران مؤمنم آنان که حاضرند و آنان که غایب‌اند، از خیری که واجب کرده و فرمان داده و انعام نموده‌ای، عطا کنی.