« دعای روز هفدهم »

بنام خداوند بخشنده مهربان

بار خدایا، تویی آن یگانه‌ای که بر تمامی انوار برتری داری؛ هیچ‌کس جز تو این مقام را نمی‌داند و هیچ‌کس تو را نمی‌شناسد مگر آن که خودت خویشتن را به او شناسانده باشی. منزهی تو ای پروردگارم از آنچه منکران می‌گویند، و از آنچه شکاکان در وصف تو می‌آورند، و از آنچه مقصران (آنان که حق معرفت را ادا نمی‌کنند) می‌پرستند. تویی آن که ابدیت را جاودانه ساختی و هستی را پدید آوردی؛ چشم‌ها تو را در نمی‌یابند و اندیشه‌ها بر تو احاطه ندارند؛ از داشتن همسر و فرزند منزهی.

بار خدایا، از تو درخواست می‌کنم به حقِ کبریاییِ آدم، به آیینِ «سَلسَل» (مقام سلمان)، به حقِ شریعتِ شریف و بخشنده‌ی محمدی، به مقامِ والای علوی، به مقامِ فاطمیِ فاطر، به مقامِ حسنیِ نیکو، به مقامِ حسینیِ رفیع و بلندمرتبه، به مقامِ جعفریِ صادق، و به مقامِ موسویِ ناطق؛

[به حقِ رازهایِ] «حمعسق»، «کهیعص»، «المص»، و به حقِ نام‌هایِ [قدیمِ لاهوتی]: «آهیا شراهیا، ادونای، اصبائوت، آل شدای»؛