در بر گرفت؛ به حوض و به زنّار؛ به حقایقِ پنهانِ آتش؛ به آن روحِ فدا شده از نخلِ مریم؛ به صلیبِ اعظم؛ به مریم قدیسه و آنچه در کلیسا گفته می‌شود و کلمات نفیسه.
به حقِ عیدِ شعانین و براهین؛ به ماری سمان؛ به حلولِ نور در زیتون؛ به نورِ نور از شمعون؛ به نزدیک‌ترین قربانی به طاعتت و زاهدترینِ زاهدان در عبادتت. به حقِ قیام‌کنندگان و روزه‌داران؛ به دینِ مسیحیت و شریعت‌های نوحی. به امت‌های گذشته، راهبان و اسقف‌ها؛ به قربانیِ حزقیل و به اناجیلِ چهارگانه؛ به قربانیِ روز پنج‌شنبه و به باطنِ شبِ تقدیس.
به تمامی این سوگندها و نام‌های بزرگت، و به ابوابِ برپا خاسته و یتیمانِ گرامیِ دینت، و به مراتب قدست و جایگاهِ انست؛ به همگی آنان به درگاهت توسل می‌جویم ای مولای من؛ که مرا به طاعتت نزدیک کنی و در زیر سایه کفایتت پناهم دهی. توسل می‌جوییم و مشتاقیم تا از سوی تو به آنچه امید داریم برسیم، از تمامِ رحمتت و آمرزش خطایایمان.
ای علی، ای عظیم!
ای امیرِ نحل، ای آن که در آسمان «اله» هستی و در زمین «امام»؛ به حقِ خودت که هیچ‌چیز بزرگتر از تو نیست؛ ما را در هر کور و دور به کمالِ معرفت برسان و رُشدت را به ما الهام کن و ما را بر پیروی از امرت استوار بدار. گنجینه‌های نعمت و علمت را