« دعای دوم شب میلاد تجلی لاهوت در سیمای مسیح »

بنام خداوند بخشنده مهربان

بار خدایا، از تو درخواست می‌کنم به حق آن نورِ درخشان که از جلالِ هیبت تو می‌تابد، و به آن زبانِ گویا که از پیچیدگی‌های حکمتت سخن می‌گوید؛ به انوارِ صاعقه‌آسایی که از گوهرهای عظمت توست؛ به آشکار شدنِ حقایق از دهانِ اولیای تو؛ به راه‌های طریقت که از مرواریدهایِ دوستان توست.

به تقدیسِ نامت و تمجیدِ عظمت و نفست؛ به اخلاصِ توحیدِ ذاتت؛ به آن که در گهواره با معجزات سخن گفت ، و آن که مردگان را از لحد برانگیخت؛ آن امینی که گشودن و بستنِ [امور عالم] به دست اوست و در وعده و وعیدش صادق است. همان که عقل‌ها جز به طریقِ علم بر او دست نیابند و حواس جز به فهم بر او احاطه پیدا نکنند.

تأیید شده به آیاتِ لاهوتی، برآمده از عناصرِ کونی؛ عالمِ ربانی و روحِ روحانی. آن که در یسوع (عیسی) ظاهر گشت و در فضا غایب و مرفوع شد. ابداع شده از عناصرِ لاهوتی، ظاهر گشته و مأنوس شده با اجسامِ ناسوتی؛ با صورتی دیدنی و آیاتی