این کار را کردی تا «قدیم بودن» و «لاهوتیت» خود را برای آنان روشن سازی، و با حجتِ خویش بر آنان ظاهر شوی تا هر که را به ربوبیتت هدایت یافته، در زمانِ ندایِ دعوتت که با نفس و ذات خود می‌خوانی یادآور شوی. پس خجسته و پُربرکت هستی ای پروردگارِ بزرگ، چه با عظمتی! ای حکیم، چه استواری! و ای کریم، چه بخشنده‌ای!
با فضل خویش بر تمامی آفریدگانت و با لطف خود، آنان را به ظهوراتت در دیگر اکوار و ادوار (دوران‌های مختلف هستی) در هر کشف و زمان و عصر و فرصتی یادآوری می‌کنی؛ این رحمتی است از جانب تو برای کسی که پیشتر از سوی تو وعده نیکو یافته و جایگاهش را گرامی داشته‌ای.
از تو درخواست می‌کنم به حقِ «مثلِ اعلای تو» و به نام بزرگت و به حقِ «بابِ کریمت»، که بر فضل و نعمت ما بیفزایی و آنچه از توحید و معرفتت به ما ارزانی داشتی، بر ما تمام گردانی. و به حق منزلت این شب نزد تو: ﴿پروردگارا، پس از آنكه ما را هدايت كردى، دل‌هايمان را دستخوش انحراف مگردان و از جانب خود، رحمتى به ما ارزانى دار که همانا تو بس بخشنده‌ای﴾؛ رحمتى كامل و گذشت و آمرزشی نیكو.
ما را شایسته‌ی لقای خود گردان و خشنودی‌ات را به ما ببخش و به ما عطا کن آنچه را که هیچ‌کس جز تو نمی‌تواند عطا کند. ای مولای ما، نعمتت را از ما مگیر و کسی را