عِنْدَكَ ﴿ رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً ۚ إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ﴾¹ كَامِلَةً وَعَفْوَاً وَغُفْرَانَاً جَمِیلاً، وَخَوِّلْنَا لِقَاكَ، وَهَبْ لَنَا رِضَاكَ وَأعْطِنَا مَا لاَ یُعْطِینَا أَحَدٌ سِوَاكَ، یَا مَوْلاَنَا لاَ تَسْلُبْنَا نِعْمَتَكَ وَلاَ تُسَلِطْ مَنْ یُزَیِّنْ لَنا شَهَوَاتٍ لَیْسَتْ فِیكَ یَا أَمِیرَ اَلنَحْلِ، یَا عَلِيُّ یَا عَظِیمُ، أَنْتَ حَسْبُنَا وَنِعْمَ الْوَكِیلُ، وَنِعْمَ الْمَوْلَىَ وَنِعْمَ الْنَصِیرُ وَتَسْجُدُ وَتَدْعُو بِمَا تَشَاءُ.

« دعای شب میلاد حضرت مسیح و تجلیات لاهوتی »

بنام خداوند بخشنده مهربان

بار خدایا، ای مولای من، تویی بلندمرتبه و بزرگ؛ یگانه‌ی فرد و بی‌نیاز. نه زاده‌ای و نه زاده شده‌ای و نه هیچ‌کس همتای توست. تو در این شب، نام خویش، نفس خویش، حجاب خویش و عرش خویش را آشکار ساختی؛ همان عرشی که با مقام «طفولیت» بر تمامی خلق خود گستردی، در صورتِ بندگان خود (ناسوتی)؛ و این مقام از هر آنچه در فرمانروایی توست بزرگتر، و نزد تو والاترین است.