می‌دهد؛ بلکه روح او (خداوند) است که بزرگ است و او مرا پدید آورد؛ اگر بخواهد مرا می‌میراند و زنده می‌کند».
و خداوند متعال در جای دیگر فرموده است: ﴿و پسر مریم و مادرش را نشانه‌ای قرار دادیم و آن دو را در سرزمینی بلند (ربوه) که دارای آرامش و آب جاری بود جای دادیم﴾.
و سرورمان ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی نضّر الله وجهه در قصیده‌ای که آغازش چنین است: «از اقامت در سرزمین شام دلتنگ گشتم...» چنین آورده است:
«و آن سرزمین بلندِ دارای آرامش و آب جاری، که مریم در آن پسری را بزاد؛
به عیسی مسیح، که جانم فدای مسیح باد، و همانا من به او عشقی شدید دارم؛
و معراجِ احمد، که جانم فدای معراجش باد، در میان حروف "هاء" و "لام"».
پس خداوند -عَزَّ عَزُّهُ- ولادت، نطق و معجزه‌ی درخشان را از مریم آشکار ساخت، همانگونه که در کتابش خبر داده است: ﴿و با مردم در گهواره و در میانسالی سخن می‌گوید و از شایستگان است﴾. پس چون سرورمان مسیح -عَزَّ عَزُّهُ- در این شب «نطق» را آشکار کرد، به واسطه‌ی ظهورِ او در این شب، منزلت این زمان والا و بزرگ