در آغاز کتاب گذشت و آن‌ها را شرح دادیم؛ و روزه‌ی ماه رمضان، همان صمت (سکوتِ) عبدالله در آن است. تا آنجا که خصیبی نضّر الله وجهه درباره سخن خداوند تبارک و تعالی می‌گوید: (شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِلنَّاسِ). سپس فرمود: «ماه» همان عبدالله است و «قرآن» همان محمد است، و برای آن شرح دومی است: (يسْ ❁ وَالْقُرْآنِ الْحَكِيمِ) و او همان محمد است. و معنای «الذی أنزل فيه» (آنچه در آن نازل شد)، ظهورِ او و آشکار کردنِ این مطلب است که او از «عبدالله» ظاهر گشت، و آن روزِ فطر است. پس سرورمان تبیین فرمود که آغاز سال ماه رمضان و پایان آن ماه شعبان است، آن‌گونه که ایشان ترتیب داده‌اند.»