« دعای شب نیمه شعبان در مقام تنزیه و تجلی »

بنام خداوند بخشنده مهربان

سلام بر تو ای لاهوت و ای معدنِ ملکوت؛ سلام از جانب توست و تسلیم و سپردنِ امر، سزاوارِ ولیّ توست. گواهی می‌دهم که تو با اتمام حجت و بیم دادن برای خلق خویش ظاهر گشتی؛ پس هر که باید، تو را شناخت و هر که باید، انکارت کرد؛ و چنین پنداشتند که در میان آنان کسی هست که تو را به قتل رسانده است! پس تو والاتر و برتری از آنچه ستمکاران می‌گویند و نادانان بر زبان می‌رانند، برتریِ بسیار بزرگی.

ای مولای من، چگونه تو را ذبح کند آن کسی که خود به قدرت خویش آفریدی‌اش و به مشیت خود پدیدش آوردی؟ که اگر تو نبودی، او هرگز نمی‌بود و هیچ مکانی او را در بر نمی‌گرفت. ای دانای نهان‌ها، من وجود تو را چنین اثبات می‌کنم که تو هرگونه بخواهی ظاهر می‌شوی، و هیچ دشمنِ سرکشی و هیچ ضدِ انکارکننده‌ای نمی‌تواند بر تو چیره شود یا تو را در بند کشد. نعمت‌ها، عظمت، شکوه و بزرگواری تنها از آنِ توست.