کنیم، چرا که در میانِ ماه‌های آن، یادی از برخی از این جشن‌های پیش‌گفته، چه عربی و چه عجمی، آمده است.»
«نخستینِ تاریخ‌ها، سالِ پارسیان به لغتِ پارسی است؛ که آغاز آن ماهِ فروردین، اردیبهشت و خرداد، و دیگر ماه‌های سال در پی آن‌هاست. پس آغاز سال پارسیان «فروردین ماه» است و نخستین روزِ آن «نوروز» می‌باشد که ذکر و دعای آن خواهد آمد. و آغاز سالِ رومیان ماه‌های کانون ثانی، شباط و آذار، و ماه‌های پس از آن است؛ و در دهه‌ی آخرِ ماه کانون اول، «سيد مسیح» ولادت را ظاهر نمود که ذکر شب میلاد و دعای آن خواهد آمد. و آغاز سال عربی در «قبه‌ی محمدیه»، ماهِ محرم و ماه‌های پس از آن است که روز عاشورا در آن است و ذکر و دعای آن خواهد آمد.
و اما آغاز سالِ موحدان، «طایفه‌ی جلیه‌ی خصيبيه»، ماهِ رمضان است؛ و آن بر اساس ترتیبی که سرورمان ابوعبدالله حسین بن حمدان خصیبی قدس الله روحه مقرر فرموده، نخستینِ ماه‌های عربی است. و این همان سخن اوست در رساله‌اش، آنگاه که از حقیقتِ سال و دوازده ماه، و از ماه رمضان و سی روز و سی شبِ آن پرسش شد؛ پس او که خداوند مقامش را شریف گرداند چنین پاسخ داد:
همانا «سال» همان سید محمد -عَزَّ عَزُّهُ- است که در آن دوازده ماه است؛ نخستینِ آن‌ها ماه رمضان است و او «عبدالله بن عبدالمطلب» می‌باشد که پیش‌تر ذکر او و تمامِ ماه‌ها