يَا عَظِيمُ، بِبَابِكَ وَقَفْتُ وَبِفَنَائِكَ أَنَخْتُ، شَهِدْتُ بِرُبُوبِيَّتِكَ، وَأَقْرَرْتُ بِوَحْدَانِيَّتِكَ، فَادْفَعْ عَنِّي كَيْدَ كُلِّ كَائِدٍ وَطَهِّرْنِي مِنَ النَجَاسَةِ وَالرِجْسِ، إنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ، يَا عَلِيُّ يَا عَظِيمُ، وَتَسْجُدُ عَقِبَ الدُعَاءِ وَتَدْعُو لَكَ وَلِإِخْوَانِكَ بِمَا أَحْبَبْتَ يُجَابُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ تَعَالَى.
« دعای شب نیمه شعبان »
منسوب به سرورمان ابی‌خالد عبدالله بن غالب کابلی سلام و درود بر او باد:
بنام خداوند بخشنده مهربان
بار خدایا، همانا من از تو درخواست می‌کنم؛ ای علی، ای عظیم، ای کسی که به قدرتش بر خلق خویش برتری یافت، و در عظمتش یگانه گشت، و به لاهوتیت و عزت خویش یکتایی گزید. ای مولای من، تو والاتر از اوصاف بندگانی، پس وهم‌ها و گمان‌ها تو را درک نکنند، و ذهن‌ها به شناختِ کُنه و ذات تو احاطه نیابند. تویی که با هر زبانی پرستش می‌شوی و به چشمِ جان مشاهده می‌گردی؛ آن فرمانروای برحق و بسیار بخشنده. ای علی، ای رحمان.